Het overwinnen van angsten

Voor mij zijn angststoornissen een bekend verschijnsel. Het mooie er aan is, dat ze inmiddels allemaal zijn verdwenen door mijn NLP opleiding en wat ik daar leerde en in praktijk bracht. Dit verhaal schrijf ik dan ook om jou ook te overreden je angsten en limiterende gedachten te overwinnen.

De laatste angst die ik moest overwinnen na jaren last van paniekaanvallen te hebben gehad, was de angst voor donkere nauwe ruimtes. In mijn queeste, mijn hyperventilatie helemaal te overwinnen, leerde ik jaren geleden al duiken. Ongeacht de claustrofobie die ik nog af en toe voelde bij de eerste duik in de zomervakantie, ging duiken met zuurstof verder prima. Behalve een nachtduik, dat zag ik nog niet zitten en leek nog mijlen ver weg.  totdat...

We waren al een week op duikvakantie op Bunaken en we hadden inmiddels vrienden gemaakt met de lokale duikmeesters en andere duikliefhebbers; na iedere dag 3 duiken samen gaat dat snel. Two Fish divers is een eco duikschool en dat betekent 'nergens aankomen' en niets doen wat het onderwaterleven kan verstoren. Iedere avond na het delen van de onderwateravonturen en het enthousiasme over het duiken belandden we met meer dan 2 biertjes, rond het gezellige kampvuur.

En iedere avond weer proberen Mike en Soplo (duikmeesters) mij over te halen, toch vooral nog een nachtduik te doen. Het is fantastisch! Claustrofobisch als ik ben, zie ik dat helemaal niet zitten; al dacht ik er eerder wel eens over na, om het vervolgens weer snel weg te schuiven. Overmoedig door de alcohol en wetende dat angsten alleen verminderen door een betere ervaring zeg ik uiteindelijk overmoedig, dat ik het wel wil proberen.

Iets te snel naar later blijkt, want de volgende dag, als ik weer helemaal nuchter ben komt de confrontatie met mijn angst toch snel dichterbij.  Ik 'moet' er aan geloven! Aan het einde van de week, plannen we het in. Ben mijn man, gaat ook mee, hij is totaal niet bang. Voor mij ligt dat even anders, maar, ik besluit me niet te laten kennen en ga mee in het moment. Ik weet dat, dat helpt om gefocust te blijven. "Er is 'niets' om bang voor te zijn" stellen ze mij gerust.

Bewapend met een zaklantaarn en de benodigde duikuitrusting dalen we af het donkere water in. Het water sluit zich precies pas, boven mijn hoofd en het enige wat ik hoor is de stilte van mijn eigen ademhaling, die sneller gaat, dan ik eigenlijk wil. Mijn zaklantaarn behaalt een schijnsel van ongeveer 2 a 3 meter en mijzelf moed insprekend, besluit ik me te richten op de 'schoonheid' van wat ik ga zien; slapende vissen, maar ook het onderwaterleven, dat in het donker juist begint te leven. We worden door een stevige stroming langs een steile wand geduwd en het enige wat ik hoef te doen, is mijn zaklantaarn gericht houden op de wand, alwaar koraal, vissen en ander moois steeds sneller voorbij gaat. Foto's nemen is zo geen optie bedenk ik me nog. Maar, het gaat best lekker en mijn hartslag begint te zakken en ik focus me op een rustige ademhaling. Dat lukt me wonderwel eigenlijk best goed.

De stroming is veel sneller dan mijn duikmaten op gerekend hebben en dus blijven we dichtbij elkaar en verliezen elkaar niet uit het oog. Maar dan, gebeurt het. Ineens word ik vanuit mijn verticale positie richting wand achterover getrokken! Een stroming die lijkt te komen vanuit de diepte. We zitten op ruim 20 meter! Ik kan niet zomaar naar boven vanwege het drukverschil schiet het door mijn door angst overmande hoofd.

Ik maak een salto en tuimel achterover weg van de wand. Mijn zaklantaarn schijnt in het niets en ik weet niet meer wat onder of boven is. Dit lijkt minuten te duren in mijn hoofd en gedesoriënteerd kijk ik om me heen waar ik ben, maar zie alleen nog het schijnsel van mijn eigen zaklantaarn tegen een muur van water. Compleet in paniek realiseer ik me dat ik me in een levensgevaarlijke situatie bevind en probeer mijn kalmte te bewaren. "Nu ga ik dood" flits het door mijn hoofd. Ik probeer mijn kalmte te bewaren, maar de angst wordt groter dan mijn focus aan kan.

Maar, dan ineens voel ik, dat iemand mij achter aan mijn vest beetpakt en met kracht naar beneden trekt. Het is Ben, die mij een salto heeft zien maken en hij reageert gelukkig onmiddellijk. Ook Soplo de duikmeester, heeft het in de gaten en ook zijn ogen stralen paniek uit, maar hij weet toch de kalmte te bewaren. Ik geef hem het signaal dat ik NU! naar boven wil, maar dat kan natuurlijk niet zomaar. Mijn hart klopt als een razende en ik voel tranen in mijn duikbril. We moeten langzaam naar boven en eerst nog 5 minuten op 5 meter onder het oppervlak blijven om decompressieziekte te voorkomen. Soplo pakt me bij mijn vest en trekt me naar zijn gezicht. In en uit en langzaam, gebaart hij met zijn hand, ten teken mijn ademhaling af te stemmen op zijn handbeweging. Ik doe wat hij zegt, terwijl ik hem strak aan blijf kijken, alles om me heen vergetend, voel mezelf weer rustig worden.

Als we uiteindelijk bovenkomen is de boot nog ver weg en het duurt een poosje voor we weer goed en wel op de boot zitten. Tijd om tot de conclusie te komen dat ik nooit meer een nachtduik zal doen! "Het is een incident" zegt Soplo; dit heeft niemand kunnen voorzien. Meid, je hebt zo'n pech! Iedereen is het er over eens dat ik heel veel lef heb en ze aaien me over mijn bol. Het huilen staat mij nader dan het lachen.

Een dag later neemt Soplo mij tegen het vallen van de avond mee, in het ondiepe water uitgerust met de gehele duikuitrusting. Ik zie het langzaam donkerder worden, maar ben afgeleid door een wonder der natuur. Een koppel dansende kleine visjes, die erg zeldzaam zijn. Mijn focus is gericht op het nu en de positieve boodschap en de veiligheid van het ondiepe water en de duikmeester in mijn buurt.  Als we goed en wel bovenkomen is het al donker. Ik heb foto's gemaakt van nachtkrabben en ander moois en ben absoluut niet bang. De wetenschap van direct op kunnen stijgen en de rust onder water en mijn kracht om in het nu te blijven helpt me de angst voor duiken in het donker te overwinnen. Een jaar daarna duik ik voor het eerst een diepe grot in van 200 meter. De angst voor de nachtduik is compleet geneutraliseerd.

* Ik zie en hoor je nu denken, "dat ga ik zo niet doen! " Dit verhaal is natuurlijk mijn manier, ik ben nou eenmaal een waaghals als het er op aankomt. Maar, deze verwerking leent zich natuurlijk uitstekend voor een 'Timeline hypnose'. Een veel mildere manier en compleet ongevaarlijk 😉 *

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

%d bloggers liken dit: